Relatievraag 14 juni 2011
Vraag: Ik heb sinds vijf jaar een lat-relatie met een man die nog steeds gehuwd is maar al jarenlang alleen woont. Hij kocht zes maanden geleden een huis en hoopt dat ik er samen met hem wil gaan wonen. Dit lijkt misschien wel oké, maar voelt toch niet goed aan voor mij. En wel om twee redenen. Vooreerst gaat hij nog dagelijks naar ‘huis’, dus naar zijn vrouw en zijn kind dat hyperactief is. Omdat hij zijn taak als vader van een hyperactief kind ernstig neemt en zijn vrouw niet alleen wil laten opdraaien voor de opvoeding van dit moeilijk kind. Hij blijft ook ‘thuis’ gedomicilieerd. Verder vraagt hij mij om met hem in een huis te gaan wonen dat niet eens zijn officiële woonst zal worden en daarnaast voor de helft het eigendom is van zijn vrouw. Want hij is niet gescheiden en evenmin van plan dit ooit te doen We maken vaak ruzie over deze toestand en laatst zegde ik hem dat ik geen toekomst zie met iemand die zo nauw verbonden blijft met een ander. Het gesprek escaleerde eens te meer, waarna hij verdween. Nu, na vijf weken heb ik nog steeds niets van hem gehoord. Mijn verstand zegt dat ik op termijn beter af zal zijn zonder hem, maar mijn hart doet pijn. Kunnen jullie me raad geven? Ik heb sinds vijf jaar een lat-relatie met een man die nog steeds gehuwd is maar al jarenlang alleen woont. Hij kocht zes maanden geleden een huis en hoopt dat ik er samen met hem wil gaan wonen. Dit lijkt misschien wel oké, maar voelt toch niet goed aan voor mij. En wel om twee redenen. Vooreerst gaat hij nog dagelijks naar ‘huis’, dus naar zijn vrouw en zijn kind dat hyperactief is. Omdat hij zijn taak als vader van een hyperactief kind ernstig neemt en zijn vrouw niet alleen wil laten opdraaien voor de opvoeding van dit moeilijk kind. Hij blijft ook ‘thuis’ gedomicilieerd. Verder vraagt hij mij om met hem in een huis te gaan wonen dat niet eens zijn officiële woonst zal worden en daarnaast voor de helft het eigendom is van zijn vrouw. Want hij is niet gescheiden en evenmin van plan dit ooit te doen We maken vaak ruzie over deze toestand en laatst zegde ik hem dat ik geen toekomst zie met iemand die zo nauw verbonden blijft met een ander. Het gesprek escaleerde eens te meer, waarna hij verdween. Nu, na vijf weken heb ik nog steeds niets van hem gehoord. Mijn verstand zegt dat ik op termijn beter af zal zijn zonder hem, maar mijn hart doet pijn. Kunnen jullie me raad geven?
Antwoord: Beste, het gaat hier vooral om wat jij voelt, wilt en verlangt. En wat verlang jij? Dat je vriend meer afstand gaat nemen van ‘thuis’ en meer gaat kiezen voor jou. Wat echter niet gebeurt, zoveel is duidelijk. En of hij dat ooit zal doen, blijft koffiedik kijken. Jouw werkelijkheid is nu dat je al jaren een relatie hebt met een man die niet of maar mondjesmaat beschikbaar is voor jou. Met andere woorden, met iemand die op relatievlak niet in dezelfde richting kijkt als jij, en dat blijkbaar ook niet van plan is. Het komt er hier voor jou dus op aan om je eigen wensen niet langer te negeren, eindelijk ernstiger te gaan nemen en overeenkomstig te handelen. Gezien je deze toestand al jarenlang verdraagt, is hier zeker wat werk aan de winkel. Neem contact op met een goede psycholoog of therapeut die jou tijdens dit proces kan bijstaan. Wij wensen je alvast veel succes..